Medytacja

Medytacja, uważana niegdyś za dostępną jedynie mnichom buddyj­skim ze szkoły zen oraz joginom hinduskim, została spopularyzowana w Ameryce w latach sześćdziesiątych naszego wieku, gdy badania wyka­zały jej pozytywny wpływ na fizjologiczny i emocjonalny stan człowieka. Jest niezwykle cenną terapią, szczególnie dla osób prowadzących nerwowy tryb życia, wywołuje bowiem stan głębokiej relaksacji fizjologicznej.

Medytacja jest nieaktywnym stanem świadomości, podczas którego myśli i działania przestają odgrywać jakąkolwiek rolę. Badania osób pozostających w stanie głębokiej medytacji wykazały, że reakcja ich organizmu różni się od reakcji osób pogrążonych we śnie lub zrelakso­wanych. Podczas medytacji szybkość bicia serca i oddechu znacznie się zmniejsza, spada pobór tlenu, zmienia się poziom hormonów we krwi. Często obserwuje się także wyraźne zmiany psychiczne. Niepokój, wro­gość i agresja ustępują, zwiększa się poczucie własnej wartości, wzrasta energia i witalność.

Medytacja jest doskonałym antidotum na napięcia i wyczerpujący tryb życia. Stres, który uznano za czynnik znacznie zwiększający ryzyko zachorowania na wiele chorób, znacząco wpływa na nasilenie objawów chorobowych i dolegliwości. Spokojne, pogodne myśli wywołują podobne reakcje psychiczne i fizjologiczne, myśli gniewne i niespokojne pobudza­ją emocjonalnie, wzmagając reakcje organizmu. Spokojny, wyciszony stan medytacji uspokaja umysł, co z kolei relaksuje ciało. W przypadku kobiecych dolegliwości, na przykład związanych z menstruacją lub okre­sem menopauzy, medytacja może przynieść ogromną ulgę w stanach rozdrażnienia, złości i napięcia. Bywa też wykorzystywana do łagodzenia odczuć bólowych i poprawienia samopoczucia. Wyniki badań wskazują, że regularnie stosowane metody obniżające napięcie mogą podnieść próg wyzwolenia reakcji stresowej.

W wielu wypadkach medytacja stosowana jest jako podstawowa terapia w walce z bólem. Korzystają z niej pacjenci cierpiący na choroby przewlekłe, którzy muszą nauczyć się żyć z bólem. Filozofia bycia „tu i teraz” pomaga osobie chorej rozpoznać i usunąć niespokojne, nasilają­ce cierpienie myśli, sprawiając, że ból staje się znośny.

Istnieje wiele rodzajów medytacji; każda z nich daje podobne efekty. Niektóre jej formy, jak na przykład buddyjska i hinduska medytacja zen, włączają elementy religijne, choć do ich praktykowania nie jest koniecz­ne wyznawanie takiej czy innej wiary. Jeszcze inną odmianę stanowi medytacja transcendentalna.

Zajęcia grupowe medytacji zen prowadzone są czasem bezpłatnie i przeważnie zawierają pewne elementy religijne. Ćwiczenia w grupie zwiększają intensywność przeżyć. Są często organizowane w formie tygo­dniowych lub weekendowych sesji.

Przed przystąpieniem do ćwiczenia medytacyjnego należy włożyć luźne ubranie, usiąść w spokojnym miejscu i rozpocząć od ćwiczeń od­dechowych. Nie ma potrzeby wiernego kopiowania wszystkich ćwiczeń – można zaadaptować je według własnych upodobań. Po opanowaniu podstaw medytacji najlepiej ćwiczyć dwa razy dziennie. Można to robić podczas krótkich przerw w biurze (jeśli znajdziesz jakieś odosobnione miejsce) lub po zakończeniu pracy, rozpoczynając w ten sposób relaksu­jący wieczór. Medytacja może towarzyszyć każdej terapii naturalnej, najlepiej jednak łączyć ją z metodami, w których umysł oddziałuje na ciało, jak na przykład z biologicznym sprzężeniem zwrotnym, wizualiza­cją, hipnozą, psychoterapią.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.