Medycyna ortomolekularna

Greckie słowo ortho oznacza „poprawić”. W 1968 roku dwukrotny laureat Nagrody Nobla, Linus Pauling, wymyślił termin medycyna orto­molekularna na określenie metody korekcji przemiany metabolicznej organizmu za pomocą odpowiedniej kombinacji składników odżywczych, takich jak witaminy, sole mineralne, aminokwasy i enzymy. Chociaż w organizmie występują one w postaci naturalnej (jako obrona przed chorobami), czasem stwierdza się niedobór któregoś z nich, a nawet kilku.

W roku 1943 ustalono w Ameryce zalecane porcje żywieniowe dla określonych składników odżywczych, a dwadzieścia lat później Departa­ment Kontroli Żywności i Leków określił minimalne dzienne zapotrzebo­wanie na te składniki; z danych tych korzystają głównie producenci żywności. Normy oparto na minimalnych ilościach, niezbędnych do uchronienia się przed chorobami wywoływanymi niedoborem określonych
składników żywieniowych (na przykład przed szkorbutem). Jednak zale­cane ilości nie są w stanie poprawić stanu zdrowia ani pomóc w zwalcza­niu powszechnie znanych chorób. Natomiast terapeuci ortomolekularni, jak również niektórzy uczeni, ustalają normy żywieniowe pomocne w uzyskaniu optymalnego stanu zdrowia.

Medycyna ortomolekularna ma charakter holistyczny w tym sensie, że bierze pod uwagę psychiczne i fizyczne przyczyny nierównowagi bio­chemicznej w organizmie. Terapeuci ortomolekularni porównują zawar­tości składników krwi z zalecanymi normami dla szesnastu witamin i trzydziestu związków mineralnych. Wiele zaburzeń fizycznych i psychi­cznych można leczyć w prosty sposób, uzupełniając tylko niedobory określonych składników.

Każdy człowiek ma inne, sobie tylko właściwe, zapotrzebowanie na składniki odżywcze. Osoby przyjmujące zbyt duże dawki tych składni­ków muszą je zmniejszyć, aby uniknąć przedawkowania. Leczenie ortomolekularne powinno przebiegać pod nadzorem lekarza lub żywie­niowca.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.