Historia medycyny naturalnej na Zachodzie

Określenie naturopatia nie było używane aż do końca dziewiętnaste­go wieku, chociaż filozofię medycyny naturalnej zapoczątkował Hipokrates około 400 roku p.n.e. Wcześniej ludzie wierzyli, że chorobę wywołują siły nadprzyrodzone. Hipokrates wysunął teorię, że wszystko co natural­ne posiada racjonalne podstawy i że źródłem chorób jest przyroda: powietrze, woda, pożywienie. Wierzył również w vis medicatrix naturae – uzdrawiającą moc natury. Uważał, że ciało posiada wrodzoną zdolność do samoleczenia.

Lata 1780-1850 nazwano Erą Medycyny Drastycznej. W tym okresie pacjentów leczono metodami „drastycznymi”, takimi jak puszczanie krwi, lewatywy, stosowanie środków przeczyszczających. Wierzono, że puszczanie krwi poprzez nacinanie żył lub dostawianie pijawek usuwa zanieczyszczenia z organizmu. Jako środka przeczyszczającego używano chlorku rtęci, który, jak obecnie wiadomo, może wywoływać poważne zatrucia. Terapia taka była szkodliwa i bolesna; często stan zdrowia pacjenta znacznie się pogarszał, a bywało, że chory umierał. W Erze Medycyny Drastycznej środowisko lekarskie było zdominowane przez mężczyzn. Kobietom oraz znachorom leczącym metodami niekonwencjo­nalnymi zabraniano wykonywania praktyki medycznej. Lekarze sprzeci­wiający się medycynie drastycznej stosowali tylko niektóre alternatywne sposoby leczenia, głównie ziołolecznictwo.

W roku 1810 niemiecki lekarz Samuel Hahnemann, przeciwstawiając się powszechnie przyjętym metodom terapeutycznym, rozpoczął stosowanie homeopatii. Określenie homeopatia pochodzi od dwóch greckich słów: „podobny” oraz „choroba, cierpienie”. Jest to me­toda terapii oparta na zasadzie, że „podobne należy leczyć podobnym”. To znaczy, że substancje naturalne, wywołujące jakieś objawy w organi­zmie zdrowego człowieka, mogą wyleczyć chorego skarżącego się na takie właśnie dolegliwości.

Znaną już w czasach Hipokratesa teorię Hahnemann rozwinął jednak tak dalece, że stała się samodzielną, alternatywną metodą leczenia – homeopatią.

Gdy w roku 1843, w wieku osiemdziesięciu ośmiu lat Hahnemann umarł, miał już w Europie wielu następców. Do Stanów Zjednoczo­nych pierwszy lekarz homeopata przybył w roku 1828, a w 1836 w Fila­delfii założono pierwszą szkołę homeopatii – Szkołę Medyczną Hahnemanna. W 1844 roku powstało pierwsze homeopatyczne towarzystwo medyczne – Amerykański Instytut Homeopatii. Niezadowolenie z medy­cyny ryzykownej doprowadziło do powstania Powszechnego Ruchu Zdrowia – organizacja ta wezwała do cofnięcia wszystkich przepisów licencyjnych, dotyczących zezwoleń lekarskich, wydanych do końca lat czterdziestych dziewiętnastego wieku. Dało to możliwość podejmowania przez lekarzy takich praktyk medycznych, które uważali za wartościo­we. Homeopatia rozkwitła w Stanach Zjednoczonych i przetarła drogę innym terapiom alternatywnym; na takim podłożu mogła wyrosnąć naturopatia.

Alopaci założyli w 1846 roku Amerykańskie Towarzystwo Medyczne (AMA). Ostro atakowali homeopatię; tłumaczyli, że alopatia oznacza „wszystkie terapie”. Idąc na ustępstwa – zaczęli dopuszczać różne pra­ktyki medyczne, które mogły okazać się skuteczne w leczeniu konkretnej choroby. Towarzystwo zażądało od stanowych towarzystw medycznych wykluczenia z organizacji homeopatów i uzdrawiaczy alternatywnych, a w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku często wytaczano procesy alopatom, którzy współpracowali z homeopatami. Alopaci przejęli kon­trolę nad miejskimi szpitalami i urzędami zdrowia oraz ponownie usta­nowili przepisy licencyjne we wszystkich stanach. Gdy Powszechny Ruch Zdrowia został rozwiązany, alternatywnym uzdrawiaczom uniemo­żliwiono wykonywanie praktyk medycznych.

Do lat osiemdziesiątych dziewiętnastego stulecia ruch homeopatycz­ny przestał praktycznie istnieć; został zniszczony nie tylko przez działa­nia Amerykańskiego Towarzystwa Medycznego, ale też w wyniku we­wnętrznego rozłamu ideologicznego. Powstały mianowicie dwie grupy homeopatów: mniejsza, akceptująca homeopatię w czystej postaci, zwa­ną homeopatią Hahnemanna, oraz większa, bardziej postępowa, dopuszczająca w pracy praktyki alopatyczne, która wolała współpracować z alopatami, niż z nimi walczyć.

W 1895 roku dr John Scheel z Nowego Jorku zaproponował używanie słowa naturopatia na określenie „naturalnego leczenia”. Do najwcześniej­szych form naturalnego leczenia oraz zapobiegania chorobom należały higiena i wodolecznictwo. W 1892 roku do Stanów Zjednoczonych przyje­chał z Niemiec Benedykt Lust, który od 1902 roku zaczął intensywnie propagować naturopatię. Rozczarowany konwencjonalną medycyną zainteresował się popularnym w Europie wodolecznictwem i głodówkami leczniczymi. U schyłku dziewiętnastego wieku terapię wodną uznano za po­ważną metodę uzdrawiania i nadano jej nazwę hydroterapii.

Lust zamierzał prowadzić praktykę medyczną i popularyzować hy­droterapię w Stanach Zjednoczonych. Wkrótce jednak jego następcy poszerzyli zakres praktyk medycznych oraz filozofię uzdrawiania, włą­czając szereg innych metod, takich jak leczenie dietą, ziołolecznictwo, homeopatia, terapia manualna – chiropraktyka, gimnastyka lecznicza, hydroterapia, elektroterapia oraz psychoterapia. Lust wierzył, że aby osiągnąć dobry stan zdrowia, należy wyeliminować nadmierne spożywa­nie substancji toksycznych (takich jak kofeina, lekarstwa i alkohol), uprawiać ćwiczenia gimnastyczne, być pozytywnie ustosunkowanym do otoczenia, a także zmienić styl życia – stosować post, odpowiednią dietę, hydroterapię, kąpiele błotne czy chiropraktykę. Lust otworzył w Nowym Jorku Amerykańską Szkołę Naturopatii – pierwsi absolwenci opuścili ją w 1902 roku.

Medycyna naturalna była bardzo popularna w Stanach Zjednoczo­nych poczynając od początku aż do połowy lat trzydziestych dwudzieste­go wieku. W tym okresie medycyna konwencjonalna zaczęła znowu odzyskiwać znaczenie i popularność. Po pierwsze, przemysł chemiczny i farmaceutyczny, czerpiący znacznie większe zyski z alopatii niż z me­dycyny naturalnej, wspierał materialnie fundacje finansujące szkoły medycyny konwencjonalnej. Po drugie, ortodoksyjna medycyna wprowa­dziła mniej szkodliwe metody, a poczynione postępy w technice medycz­nej, szczególnie w chirurgii, przekonały rzesze pacjentów, że medycyna konwencjonalna ma przewagę nad naturalną. Znów pojawiły się ustawy, które albo ograniczały, albo zabraniały praktykowania alternatywnych metod leczenia.

Poczynając od roku 1970, medycyna naturalna zaczęła odzyskiwać znaczenie. Pacjenci zdali sobie sprawę z tego, że medycyna alopatyczna nie daje odpowiedzi na wszystkie pytania i nie potrafi leczyć wszystkich chorób. Zaczęli więc zwracać się w stronę leczenia alternatywnego. Równocześnie zaczęto uświadamiać sobie zagrożenia wynikające z postępującego zanieczyszczenia środowiska naturalnego człowieka. A gdy związek między umysłem i ciałem stał się bardziej oczywisty, coraz częściej podejmowano próby dokonania zasadniczych zmian sposobu życia, by ochronić i zachować stan fizycznej oraz emocjonalnej równo­wagi. Dlatego właśnie coraz więcej osób uświadamia sobie daleko­siężne dobrodziejstwa płynące ze stosowania alternatywnych sposobów leczenia.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.