Archive for the ‘Infekcje i łagodne dolegliwości ginekologiczne’ Category

Akupresura/akupunktura (w terapii endometriozy)

Akupunktura i akupresura są bardzo skuteczne w leczeniu endome­triozy. Choroba ta może być skutkiem zaistnienia stanu nierównowagi, prowadzącego do stagnacji krwi: zastoju przepływu chi, nagromadzenia się zimna, zastoju ciepła oraz niedoboru chi lub krwi. Zastój krwi bywa spowodowany stresem i działaniem niektórych doustnych środków antykoncepcyjnych. Może też być wynikiem odbycia stosunku seksual­nego podczas miesiączki, co spowoduje cofnięcie się krwi do macicy.

Ważne, aby zdawać sobie sprawę z tego, że chi i krew „trzymają się razem w szachu”, podobnie jak yin i yang; a więc zastój krwi może być wyni­kiem zastoju chi, czego, z kolei, najczęstszą przyczyną bywa stres. Ponie­waż za utrzymanie odpowiedniego przepływu krwi odpowiedzialna jest wątroba, zastój chi prowadzi często do jej niewydolności. Do innych przyczyn, które mogą również wywoływać zastój przepływu energii, nale­ży operacja chirurgiczna, uraz, przejadanie się, nadmiar wilgoci lub długotrwały niedobór krwi.

Zastój krwi może też powodować nagromadzenie się chłodu. To z ko­lei może wynikać z nadmiaru zimna w otoczeniu lub jedzenia zbyt dużej ilości zimnych, surowych lub wilgotnych produktów, do których należą cukier, oleje, orzechy, owoce cytrusowe i wieprzowina. Stan taki może też powstać wówczas, gdy z powodu zmęczenia, choroby lub używania narkotyków obniży się yang (ogień) nerek.

Zastój przepływu krwi bywa też wynikiem zastoju ciepła. Zastój chi i ciepła w wątrobie lub pęcherzyku żółciowym mogą sprawić, że upławy men­struacyjne będą skąpe, bolesne i ze skrzepami, a między miesiączkami wystą­pi plamienie. Jeżeli ogień uszczupla rezerwy yin w ciele, mogą pojawić się dodatkowe objawy: poty, uderzenia fal gorąca, uczucie ciepła w kończynach i piersiach. Ponieważ funkcjonowanie wątroby jest ściśle związane z funkcjonowaniem żołądka, dostarczenie ciepła do wątroby powoduje dostarczenie go zarazem do żołądka, co z kolei oddziałuje na pracę jelit. W takim wypadku miesiączka może być długa, obfita, bolesna i ze skrzepami. Tego rodzaju nierównowaga nasila się, gdy kobieta spożywa smażone i pikantne potrawy oraz pije alkohol. I wreszcie – nierównowaga objawiająca się zastojem ciepła i krwi może spowodować nadmiar zastałej krwi przy niedoborze krwi lub chi albo obu niedoborach równocześnie. Wywołuje to często objawy silnego bólu menstruacyjnego, biegunkę, dreszcze, a czasem wymioty.

Ostatni rodzaj endometriozy jest wynikiem niedoboru chi, prowadzą­cego do niedoboru i zastoju krwi. Tę nierównowagę energetyczną może spowodować kilka czynników, do których należy wyczerpanie fizyczne oraz jedzenie pożywienia ubogiego w składniki odżywcze. Objawy tego zaburzenia to skrzepłe upławy menstruacyjne, zarówno przedwczesne, jak i spóźnione, oraz skąpe lub zbyt długie miesiączki. Mogą im towarzyszyć dreszcze, wyczerpanie, nudności i biegunka.

Leczenie akupunkturą polega na przywróceniu równowagi i jest czę­sto bardzo skuteczne w łagodzeniu bólu. Oprócz tego zaleca się unikanie jedzenia zimnych, surowych produktów, powstrzymywanie się przed stosunkami w czasie miesiączki, unikanie natrętnych i negatywnych myśli, a także wypoczynek, szczególnie przed i po menstruacji.

Złagodzenie niektórych objawów endometriozy daje nacisk na wymie­nione niżej punkty akupresurowe.

Silne skurcze

  • Sp 8 (meridian śledziony): punkt ten znajduje się w odległości równej czterem szerokościom palca pod główką kości piszczelowej, w zagłębie­niu na wewnętrznej krawędzi piszczeli.

Obfite krwawienia

  • Sp 1 (meridian śledziony): punkt ten znajduje się w miejscu, w któ­rym paznokieć dużego palca stopy styka się ze skórą, w dolnym we­wnętrznym rogu. Bardzo skutecznym sposobem zmniejszenia obfitego krwawienia miesiączkowego jest także trzymanie w pobliżu punktu akupresurowego pałeczki kadzidła, aż do momentu ogrzania. Po ogrza­niu punktu pałeczkę należy na krótko odsunąć, po czym znów przysu­nąć. Metodę tę należy stosować podczas obfitego krwawienia, lecz nie przed ani po menstruacji.

Endometrioza

Kiedy części śluzówki macicy rozprzestrzeniają się w organizmie i nadal „zachowują” tak, jakby znajdowały się w macicy – co miesiąc pęczniejąc, krwawiąc i pękając zgodnie z cyklem menstruacyjnym – wówczas mówimy o endometriozie. Endometrium umiejscawia się najczęściej w jajnikach, ale może też ulokować się w jelitach, a nawet w płucach; w zasadzie może dotrzeć wszędzie. Sądzi się, że na chorobę tę cierpi mniej więcej jedna na pięć kobiet pomiędzy dwudziestym i trzydziestym piątym ro­kiem życia, mimo że wiele z nich nie doświadcza żadnych objawów, a czasem nawet nie wie o istnieniu takiej choroby. Endometrioza jest główną przyczyną bolesnych skurczów menstruacyjnych i stanowi poło­wę wszystkich przypadków niepłodności u kobiet w wieku powyżej dwudziestu pięciu lat.

Endometrioza nie jest zwiastunem nowotworu, jak zwykło się sądzić; dane wskazują, że choroba nowotworowa rozwija się u mniej niż jednego procenta kobiet cierpiących na tę dolegliwość, rzadko też zdarzają się przypadki zezłośliwienia.

Najpowszechniejsza teoria dotycząca rozwoju tej choroby mówi, że powstaje ona wówczas, gdy upławy miesiączkowe cofają się z macicy w kierunku jajowodów, osadzając się na błonie i narządach miednicy. Maleńkie fragmenty śluzówki wszczepiają się w organy oraz tkankę łączną i nadal reagują na zmiany hormonalne tak, jakby znajdowały się w macicy. W przeciwieństwie jednak do upławów menstruacyjnych z macicy, takie implanty nie mogą zostać wydalone z organizmu. Wy­pływ krwi jest zablokowany, co często staje się powodem stanu zapalne­go otaczającej tkanki, a w następstwie bólu, podrażnienia i niepłodno­ści. Kłopoty te mogą się nasilać w wyniku powstawania blizn, zrostów i zgrubień w pobliżu narządów. Często znajdujące się w otoczeniu jajni­ków implanty uniemożliwiają owulację – prowadzi to do bezpłodności.

Nie wiadomo, dlaczego endometrioza rozwija się tylko u niektórych kobiet, choć zjawisko cofania się upławów miesiączkowych występuje dość często. Sądzi się, że poważną rolę odgrywają czynniki genetyczne – kobiety, których matki i babki cierpiały na endometriozę, są w większym stopniu na nią narażone.

Mimo że u jednej trzeciej kobiet z tym problemem nie stwierdza się żadnych objawów, prawie połowa chorych doświadcza bólu. Występowa­nie objawów jest bardzo nieregularne i może zmieniać się z miesiąca na miesiąc. Ich nasilenie nie jest żadną wskazówką dla lekarza – u jednej kobiety kilka maleńkich implantów może być powodem rozdzierającego bólu, podczas gdy u innej rozprzestrzeniona na dużym obszarze śluzówka nie wywołuje żadnych dolegliwości.

Najpowszechniejsze objawy przerostu śluzówki to ból w czasie men­struacji i podczas stosunku oraz bezpłodność (z powodu uniemożliwie­nia owulacji). Choroba może oddziaływać nawet na obszary ciała odległe od macicy; ból promieniuje z różnych narządów – z miednicy, odbytu, nóg, bioder, krzyża, ramion lub głowy. Podobnie też z różnych miejsc może następować krwawienie, na przykład z odbytnicy, pęcherza lub płuc. Do najczęstszych objawów endometriozy należą też nudności, wymioty, podwyższone ciśnienie krwi, uczucie zmęczenia, spłycenie od­dechu, bolesność w okolicy nerek, podwyższona temperatura ciała, czę­ste oddawanie moczu, obstrukcje, biegunki lub samoistne poronienia.

Tradycyjne leczenie uwzględnia przede wszystkim stopień rozwoju choroby. Może ograniczyć się do podawania odpowiednich leków i chi­rurgii laserowej, ale czasem zaleca się usunięcie całej macicy. Oprócz guzów macicy, endometrioza jest przyczyną największej liczby ginekologicznych zabiegów chirurgicznych u kobiet w wieku przed menopauzą. Wielu chirurgów alopatycznych nazbyt pochopnie zaleca usunięcie macicy, dlatego zanim do tego dojdzie, dobrze rozważyć inne możliwości. Kobiety często są przekonane, że choroba ta może wywołać nowotwór, dlatego decydują się na operację. Często nie ma ryzyka wystąpienia nowotworu, ale pacjentka, która spyta o endometriozę leka­rza – z pewnością usłyszy, że wycięcie macicy jest tylko jedną z dostę­pnych możliwości. Może więc wybrać mniej inwazyjny sposób leczenia, korzystając w pełni z oferty medycyny naturalnej.

Stosując terapie naturalne często da się opanować i zminimalizować objawy choroby, a przede wszystkim zapobiec jej powstaniu. Naturalne środki lecznicze, takie jak zioła i odpowiednia dieta, mogą obniżyć poziom estrogenu lub progesteronu w organizmie, których nadmiar bardzo czę­sto jest przyczyną endometriozy, a terapie, w których umysł oddziałuje na ciało, jak na przykład oddychanie i medytacja, mogą usunąć szkodli­we dla zdrowia fizjologiczne i emocjonalne niepokoje. Ponadto metody relaksacyjne mogą złagodzić ból będący skutkiem rozwoju tego schorze­nia. Jednakże w przypadku poważnej choroby terapie alternatywne po­winny być wprowadzone wyłącznie po konsultacji z lekarzem prowadzą­cym i nie wolno zastępować nimi tradycyjnego leczenia.

Terapia żywieniowa (przy zapaleniu pęcherza)

Żurawina znana jest od dawna jako doskonały środek przynoszący ulgę w stanach zapalnych pęcherza. Panuje opinia, że zakwasza ona mocz, lecząc w ten sposób infekcję. Jednakże jej działanie polega na obniżaniu zdolności przylegania bakterii do błony wyścielającej cewkę moczową i pę­cherz. W celach leczniczych zaleca się picie czystego soku żurawinowego. Sprzedawane napoje żurawinowe zawierają jedynie jedną trzecią czystego soku, mają jednak tę zaletę, że są powszechnie dostępne. Napój taki należy pić co godzina po jednej szklance przez kilka pierwszych godzin, po czym postępować tak samo następnego ranka. Natomiast czysty sok pijemy w ilości nie większej niż trzy szklanki dziennie.

Ogólnie mówiąc, do utrzymania właściwego stanu narządów wewnę­trznych organizmu, w tym i pęcherza, zalecana jest dieta o niskiej za­wartości cukrów rafinowanych i węglowodanów. Ponieważ u wielu ko­biet zapalenie pęcherza przechodzi w zapalenie pochwy, przedstawiony poniżej sposób odżywiania zaleca się również kobietom cierpiącym na tę drugą dolegliwość.

Aby wypłukać bakterie z organizmu, należy codziennie pić co naj­mniej trzy litry płynu. Oczywiście, im więcej płynu „przejdzie” przez organizm, tym więcej bakterii zostanie wydalonych z pęcherza i cewki moczowej. Jedzenie produktów, które są naturalnymi środkami moczo­pędnymi, takich jak seler i truskawki, jest również doskonałym sposo­bem na pozbycie się toksyn.

Wspaniałym medykamentem jest czosnek. Codzienne spożywanie czosnku, na przykład w postaci bezwonnego preparatu, może skutecznie zapobiegać infekcjom dróg moczowych, a także je leczyć.

Jeżeli do leczenia zapalenia pęcherza stosuje się antybiotyki, aby zapobiec zapaleniu pochwy, które powstaje w wyniku zachwiania równo­wagi flory bakteryjnej, zaleca się picie maślanki. Można też przyjmować preparat zawierający bakterie Lactobacillus acidophilus oraz inne zdrowe bakterie.

Zioła (w terapii zapalenia pęcherza)

Ponieważ zioła delikatnie pobudzają organizm do samoleczenia, sta­nowią doskonałą alternatywnę dla leków alopatycznych w leczeniu ła­godnych infekcji pęcherza. Niektóre z nich są od dawna znane i cenione przez kobiety. Zioła bardzo często stosowano do leczenia stanów zapal­nych pęcherza, a połączone z terapiami żywieniowymi skutecznie zapo­biegały nawrotom infekcji.

Przyjmowanie niżej podanych ziół w zalecanych ilościach może złago­dzić niektóre objawy prawie natychmiast, ale korzyści z ich stosowania wzrastają wraz z upływem czasu. Należy jednak pamiętać, by ściśle przestrzegać wskazań podanych na ulotce.

Leczenie ziołami nie powinno być stosowane równolegle z aromaterapią lub homeopatią, można je jednak łączyć z większością innych terapii naturalnych.

Mącznica lekarska (Arctostaphylos uva-ursi). Od wielu pokoleń liście mącznicy były używane jako środek antyseptyczny w leczeniu infekcji dróg moczowych. Z powodu swych właściwości moczopędnych ziele to jest chęt­nie stosowane przez osoby cierpiące na wzdęcia i zatrzymywanie płynów. Mącznica lekarska zawiera kilka związków chemicznych, którym przypisu­je się szczególną skuteczność w leczeniu infekcji dróg moczowych. Należy do nich przede wszystkim arbutyna przetwarzana w drogach moczowych na hydrochinon, związek o właściwościach antyseptycznych. Do innych związków należą garbniki o silnym działaniu ściągającym i alantoina (sto­sowana w maściach do gojenia ran oraz leczenia popękanych ust), która, jak się sądzi, stymuluje wzrost nowych, zdrowych komórek. Związki te, współdziałając ze sobą, powodują znaczną poprawę stanu zdrowia.

Ziele to, tak skuteczne w leczeniu łagodnych dolegliwości, w przypad­ku poważnych schorzeń (na przykład infekcji pęcherza) może być jedynie środkiem uzupełniającym kurację antybiotykową. Może też wywoływać skurcze macicy, a więc nasilać bóle menstruacyjne.

Przeciwwskazania: Mącznica nie powinna być przyjmowana przez kobiety ciężarne. Nie należy podawać tego ziela również dzieciom i oso­bom w podeszłym wieku ani też stosować jako podstawowego leku w przypadku poważnych infekcji.

Podobnie jak wszystkie substancje pochodzenia roślinnego, garbniki mogą mieć zarówno właściwości rakotwórcze, jak i przeciwrakowe. Choć niektórzy eksperci twierdzą, że są one silnie rakotwórcze, inni nie po­twierdzają tych przypuszczeń. Dopóki sprawa nie zostanie rozstrzygnię­ta, lepiej nie podawać ziół zawierających te związki osobom cierpiącym na chorobę nowotworową. Do nieprzyjemnych skutków ubocznych stosowania mącznicy należy jej właściwość zabarwiania moczu na ciemno­zielony lub brązowy kolor.

Sposób przygotowania: Aby usunąć przykry smak ziela, zaleca się moczenie go przez całą noc w zimnej wodzie. Do sporządzenia naparu należy wziąć 2 łyżeczki mącznicy na szklankę wrzącej wody i parzyć przez 20 minut. Pić 2 szklanki dziennie. Ziele mącznicy jest dostępne w sklepach zielarskich; powszechnie stosuje się je także w recepturach homeopatycznych do leczenia dolegliwości ginekologicznych.

Gorzknik kanadyjski (Hydrastis canadensis). Kłącza i korzenie gorzknika od dawna są cenione za naturalne antybiotyczne działanie. Gorzk­nik, określany jako gorsza odmiana żeń-szenia, ma wiele zalet, ale jego skuteczność w leczeniu infekcji wywołanych przez bakterie, grzyby i pierwotniaki sprawia, że jest bardzo ceniony w leczeniu zapalenia pęcherza i niektórych infekcji pochwy. Może też poprawiać wydolność systemu immunologicznego.

Przeciwwskazania: Nie należy podawać go kobietom ciężarnym, dzieciom i osobom starszym.

Sposób przygotowania: Do przygotowania wywaru wziąć 1,5 łyżeczki suszonego korzenia na szklankę wody i parzyć przez 20 minut. Pić nie więcej niż 2 szklanki dziennie.

Aromaterapia (w terapii zapalenia pęcherza)

Aromateriapia jest skuteczną metodą leczenia, ponieważ prze­ciwdziała zatrzymywaniu płynów, wywołuje stan relaksacji i odtwarza równowagę umysłu i ciała. Dwa zastosowania aromaterapii: do masażu i kąpieli. Efekty stosowania tej metody powinny być zauważal­ne natychmiast. Jeśli poczujesz się lepiej, nie musisz kontynuować kura­cji.

Przeciwwskazania: Nie należy stosować aromaterapii jako podsta­wowego sposobu leczenia zapalenia pęcherza.

  • Zapobieganie zatrzymywaniu płynów

Masaż. Opisany masaż ma działanie ogólnie regenerujące, ponieważ usuwa zatrzymane w organizmie płyny, a wraz z nimi bakterie. Aby przygotować olejek do masażu, należy zmieszać z olejem nośnikiem po 6 kropli olejku pietruszkowego i sosnowego, wmasować otrzymaną mie­szaninę w brzuch i dolną część pleców, postępując zgodnie z podanymi wskazówkami:

Masowanie krzyża rozpoczynamy z jednej strony pleców od dolnej krzywizny kręgosłupa, w odległości mniej więcej 2-3 centymetrów od jego środka, stosując nacisk kciukami ustawionymi jeden przy drugim – posuwamy się w dół do samego końca (do kości guzicznej). Szybkie ruchy działają stymulująco, wolne relaksująco. Następnie należy wyko­nać taki sam masaż z drugiej strony kręgosłupa, starając się stosować nacisk w takich samych odstępach po obu jego stronach. Po zakończe­niu masażu nacieramy olejkiem drugą stronę ciała i pocieramy brzuch dłońmi, wykonując ruchy okrężne zgodnie z ruchem wskazówek zegara.

Kąpiel. Aby zrelaksować umysł i ciało, zaleca się dodawanie do co­dziennej kąpieli po 3 krople olejku jałowcowego i lawendowego.

Akupresura/akupunktura (w terapii zapalenia pęcherza)

Z punktu widzenia tradycyjnej medycyny Wschodu infekcja pęcherza może być wynikiem zakłócenia równowagi powstałego z nadmiaru lub nie­doboru energii w pęcherzu, na przykład nadmiaru ciepła i/lub wilgoci, nadmiaru zimna lub niedoboru yin. Tak więc zarówno leczenie akupresurą, jak akupunkturą polega na usunięciu owej nierównowagi energetycznej.

Jeżeli nie ma innych zaleceń, punkt akupresurowy należy delikatnie, lecz zdecydowanie naciskać przez 2-3 minu­ty lub do chwili poczucia ulgi.

Mimo że akupresura, jeśli jest stosowana w odpowiedni sposób, stano­wi łagodny i bezpieczny sposób leczenia, trzeba pamiętać: metoda ta nie może zastępować standardowego leczenia poważnych infekcji, a przed jej zastosowaniem należy skonsultować się z lekarzem prowadzącym.

  • CV 3 (meridian głównego regulatora przedniego): punkt ten znajduje się w odległości równej szerokości jednego palca, nad kością łonową.
  • CV 2 (meridian głównego regulatora przedniego): punkt ten jest umiejscowiony na górnej krawędzi kości łonowej pod pępkiem.
  • Lv 3 (meridian wątroby): punkt znajdziemy na zewnętrznej stronie stopy w zagłębieniu pod spojeniem kości śródstopia dużego i drugiego palca.
  • Lv 2 (meridian wątroby): punkt ten znajduje się na zewnętrznej stro­me stopy na krawędzi fałdy pomiędzy pierwszym i drugim palcem.

Zapalenie pęcherza

Zapalenie pęcherza występuje trzydziestokrotnie częściej u kobiet niż u mężczyzn. Powtarzające się nawroty choroby wywołują wiele frustracji i złe samopoczucie. Zapalenie pęcherza pojawia się zwykle wówczas, gdy do cewki moczowej, odprowadzającej mocz z pęcherza moczowego, przedostają się bakterie z jelit lub pochwy. Kobiety są szczególnie podat­ne na te infekcje. Cewka moczowa jest u nich znacznie krótsza niż u mężczyzn, a więc drobnoustroje z łatwością mogą do niej przenikać. Poza tym, narządy te umiejscowione blisko pochwy, mogą ulec uszko­dzeniu lub infekcji w czasie stosunku płciowego. W trakcie stosunku następuje czasem ucisk blokujący sygnały o konieczności oddania mo­czu, w wyniku czego bakterie pozostają w pęcherzu dłużej, zwiększając ryzyko infekcji. Ponadto kobiety ciężarne są prawie dwukrotnie bardziej podatne na zapalenie pęcherza niż pozostałe.

Bakterie, które przedostaną się do pęcherza, zaczynają „wrogą” dzia­łalność, zmuszając system immunologiczny do obrony. Następnie, w za­leżności od sytuacji, są albo niszczone przez układ obronny i wydalane z organizmu wraz z moczem, albo stają się przyczyną infekcji.

Większość najczęściej spotykanych infekcji bakteryjnych wywołują bakterie E.coli, zaopatrzone w długie lepkie wypustki, tzw. pili, które umożliwiają im przyleganie prawie całą powierzchnią. Pęcherz broni się przed nimi wytwarzając w wyścielającej go błonie specjalną substancję zmniejszającą zdolność przylegania, a w konsekwencji obniżającą po­datność na infekcję. Ostateczną jego bronią jest częste wydalanie bakte­rii wraz z moczem. Wynika z tego, że im rzadziej oddaje się mocz, tym bardziej wzrasta podatność na infekcje.

Większość lekarzy sądzi, że głównym powodem wstrzymywania mo­czu jest nawyk. Dlatego kobiety podatne na zapalenie pęcherza powinny przyjmować jak najwięcej płynów.

Do niektórych objawów zapalenia pęcherza należy częstsze parcie na pęcherz, pieczenie przy oddawaniu moczu, bóle w dolnej części brzucha i ciemny mocz o silnym zapachu.

Częste nawroty zapalenia pęcherza mniej więcej w połowie przypad­ków wywołują infekcję nerek, natomiast częste infekcje nerek mogą doprowadzić do ich trwałego uszkodzenia.

Nawroty zapalenia pęcherza wywołuje kilka czynników. Nosicielem choroby może być na przykład partner seksualny, infekujący kobietę. W takim wypadku powinien się on również poddać leczeniu. U niektó­rych kobiet pęcherz jest szczególnie podatny na infekcje bakteryjne ze względu na właściwości wyścielającej go błony, do której bakterie łatwo przylegają.

Tradycyjne leczenie alopatyczne zapalenia pęcherza polega zwykle na podawaniu antybiotyków, które z kolei są główną przyczyną zapalenia pochwy. Cykl: zapalenie pęcherza – zapalenie pochwy jest powodem ogromnej liczby wizyt w gabinetach lekarskich. Mimo że silne infekcje muszą być leczone antybiotykami, należy pamiętać, że medycyna natu­ralna oferuje wiele alternatywnych terapii zwalczających łagodne stany zapalne pęcherza, zanim przerodzą się w poważne schorzenie, jak rów­nież szereg terapii zapobiegających nawrotom choroby.

Terapia żywieniowa (przy guzach piersi)

Na występowanie łagodnych cyst mają wpływ czynniki związane ze sposobem odżywiania się. Spożywanie nasyconych tłuszczów w dużych ilościach oraz produktów z zawartością kofeiny wpływa szkodliwie na zdrowie kobiety.

Kawa, herbata i czekolada zawierają związki zwane metyloksantynami, które kojarzone są z powstawaniem mastopatii. Według jednej z teo­rii te substancje wiążą związki chemiczne odpowiedzialne za hamowa­nie procesu podziału komórek. Dzielące się bez przerwy komórki zale­gają w małych guzkach w obrębie całej piersi. Ważne jest więc wyeliminowanie z diety produktów zawierających kofeinę, a także herbaty, czekolady, bezalkoholowych napojów chłodzących i wielu powszech­nie stosowanych lekarstw, do których należą też niektóre środki prze­ciwbólowe.

Wpływ tłuszczów nasyconych na powstawanie cyst może częściowo wytłumaczyć to, że żywność pochodzenia zwierzęcego niejednokrotnie zawiera hormony, które dodaje się do karmy zwierząt hodowlanych. Ograniczenie spożywania tych tłuszczów daje także wiele innych korzy­ści zdrowotnych.

Pełne uregulowanie poziomu estrogenu w organizmie nie jest możli­we. Mimo to istnieje kilka czynników wpływających na jego poziom. Jednym z nich jest nadwaga – gruczoły adrenalinowe wytwarzają w tkance tłuszczowej dodatkowe ilości estrogenu. Może to wywołać dole­gliwości hormonalne, do których należą też schorzenia piersi. Utrzyma­nie właściwego funkcjonowania wątroby, odpowiedzialnej za rozkład estrogenu, może zahamować ich rozwój. Na rozkład estrogenu wpływa też odpowiednia ilość witaminy B-complex.

Dieta z niedoborem składników odżywczych lub nadmiar spożywane­go tłuszczu mogą pogorszyć wydolność wątroby. Ograniczenie pokar­mów wywołujących dolegliwości estrogenne: na przykład produktów zwierzęcych (szczególnie drobiu) oraz jabłek, wiśni, oliwek, śliwek, orze­szków ziemnych i produktów sojowych może okazać się bardzo wskaza­ne. Żywność o właściwościach oczyszczających wątrobę, jak na przykład buraki, marchew, karczochy, cytryny, pasternak oraz liście mniszka lekarskiego, wspomaga wydalanie toksyn z organizmu. Na funkcjonowa­nie wątroby korzystnie wpływa również ograniczenie mięsa, kawy, alko­holu, cukru i tłuszczów.

Inne składniki, które zmniejszają ryzyko wystąpienia chorób piersi, to jod oraz witaminy E i A. Witamina E normalizuje obieg hormonów, natomiast witamina A odtruwa ciało wspomagając pracę wątroby. Ważną rolę w łagodzeniu dolegliwości piersi odgrywa magnez i wita­mina B6, szczególnie wtedy, gdy objawy nasilają się w okresie przedmenstruacyjnym. Zastanów się więc, czy twoja dieta zawiera odpowied­nią ilość wymienionych składników odżywczych.

I wreszcie, choroby piersi mogą być spowodowane zmniejszeniem wydolności okrężnicy; oznacza to, że kobiety oddające stolec rzadziej niż trzy razy na tydzień są bardziej podatne na choroby piersi niż te, które wypróżniają się przynajmniej raz dziennie, a to dlatego, że estrogen może być ponownie absorbowany z jelit. Dieta wegeteriańska, zwiększająca częstość wypróżnień, przeciwdziała ponownej absorpcji estrogenu. Picie chudego jogurtu zawierającego kultury bakterii Lactobacillus acidophilus może także ograniczyć ponowną absorpcję tego hormonu (bakterie te znajdują się w niektórych powszechnie sprzedawanych produktach, a informacje na ten temat umieszczane są na etykietkach).

Masaż (w terapii guzów piersi)

Z powodu korzystnego oddziaływania fizjologicznego i emocjonalnego masaż może otworzyć drogę do nowego świata komfortu i relaksu. Zależ­nie od rodzaju zastosowanych metod, pomoże przetrwać okresy emocjo­nalnego stresu i przywróci chęć do życia w stanie wyczerpania. W celu złagodzenia różnego rodzaju dolegliwości (w tym dolegliwości piersi) stosowane są różnorodne jego formy.

Masaż tkanki piersiowej może zmniejszyć ból i obrzmienie, tak po­wszechne w mastopatii piersi. Masaż rozgrzewający  rozluźnia tkankę i sprzyja ogólnej relaksacji. Może też wywołać stan skupienia umysłu i poprawić samopoczucie.

O wykonanie masażu najlepiej poprosić kogoś bliskiego, ewentualnie masować piersi samodzielnie.

Masaż może być używany łącznie z każdą terapią alternatywną, naj­częściej jest łączony z akupresurą, aromaterapią i chiropraktyką.

  • Masaż piersi

Opuszkami palców naciskaj delikatnie piersi pocierając je równocześ­nie małymi, okrężnymi, wgłębnymi ruchami. Zacznij od obwodu broda­wki sutkowej i przesuwaj się do obwodu piersi wykonując małe kółka. Masuj w ten sposób całą pierś. Następnie obejmij pierś całą dłonią i opuszkami palców delikatnie ugniataj tkankę dużymi, okrężnymi ruchami. Powtórz to samo wokół obwodu, po czym przystąp do masowania drugiej piersi.

Medytacja (w terapii guzów piersi/macicy oraz terapii endometriozy)

Medytacja stanowi doskonałą metodę utrzymania stanu uspokojenia w warunkach emocjonalnego lub fizycznego napięcia. Jej celem jest osiągnięcie stanu uspokojenia i ukojenia, w którym nie trzeba podejmo­wać żadnych działań – obserwuje się jedynie własne myśli (nie reagując jednak na nie). Mówiąc w skrócie: to doskonały sposób uczenia przeży­wania „tu i teraz”, co oznacza wyzbycie się zadawnionych lęków i frustracji. Zapanowanie nad niepokojem może usunąć ból, a także zmniej­szyć podatność organizmu na choroby wywoływane stresem.

Jeżeli odczuwasz ból, staraj się rejestrować towarzyszące mu myśli i odsuwać je od siebie.

Medytacja może być łączona z każdą terapią naturalną.